DID NOT FINISH = DA’S NIE FIJN

Soms zit het mee, maar soms zit het tegen. Een veelgehoorde slogan vanuit de verzekeringswereld, maar zeer zeker ook toepasbaar op duursporters zoals marathonlopers zijn. Vorige week voelde ik een lichte irritatie aan de rechterkuit/-achillespees, waardoor ik afzag van deelname aan de 10 km in Rucphen. Hierna op twee achtereenvolgende dagen een fysiobehandeling gekregen en tevens zeven dagen looprust gehouden. Een geplande looptest van  10 x 1 minuut op marathontempo drie dagen voor M-Day heb ik maar gelaten voor wat het was, dus een echte volle looprustweek. Maar dit bleek niet genoeg. Jammer genoeg….

Zondagochtend doe ik wat warming-up-loopoefeningen een half uur voor de start van de 42 km van Etten-Leur. Ik voel dan wel iets in de kuit maar hoop dat het mee zal vallen. Tís te verwaarlozen. Om 11.45 u het startschot, ik vertrek op 4.45 min/km. Bij de Bisschopsmolen, na 1 km, voel ik het al: de rechterkuitblessure is niet voorbij, een week rust is veel te kort gebleken. Ik loop toch nog even door omdat ik hoop dat ik de  klacht er misschien wel uit loop, maar het tegendeel is waar, de klacht wordt erger. Na zeven km geef ik de pijp aan Tom (…..Maarten) en stap ik uit.

Ik baal als een stekker, vloek een paar keer binnensmonds maar kan niet anders dan accepteren. Deze marathon  gaat echt niet. Ik fiets op de fiets van Tom (hij wordt door zijn moeder met de auto opgehaald, lang leve de gsm) via een achteromweggetje terug naar omkleedscentrum De Nobelaer. Ik kleed me om, zet mijn tegenslag opzij, pak mijn fiets opnieuw en besluit nog wat van deze dag te gaan maken. Ik ga de marathonlopers -tegemoet – fietsen en ga op zoek naar Triatlon Vereniging Breda-clubmaat Thea , waar ik enkele lange trainings-duurlopen op het ettense parcours mee heb gedaan. Ben benieuwd hoe het haar vandaag  vergaat. Ik zie eerst dat wbtv-er Hans nog steeds goed doorloopt op het 20 km punt, aleer ik genoemd duursportster tegenkom. Naast haar blijven fietsen, water aanreiken, sportgel geven, voor afleiding zorgen en alsmaar aanmoedigen zijn de zaken waar ik me een 2 uur lang mee bezig hou. TVB-er Johan is ook uit de wedstrijd gegaan, verneem ik. Jammer maar hij heeft de hele van Almere 7 weken geleden ook al gedaan. Hans, eveneens Almerefinisher, is aant wandelen gegaan en de laatste km van Thea gaat in 4.30 min, dus daar zit nog wel wat rek in. Zij finisht in 3.50.08 u. en loopt 10 minuten van haar PR af. Mooi!

Dat was mijn Did Not Finish, nu mijn Da’s Nie Fijn-story ……. heel de zaterdag ben ik bezig geweest met het schilderen van reclameborden voor de MOS accountants crossduathlon editie 27-01-2013. Ik wil als pr-man van deze mooie multisportwedstrijd, de marathon gebruiken om reclame voor ons te maken. Zaterdag tegen 18 uur zet ik een stuk of vier reclameborden neer, maar wat schetst mijn verbazing de zondagochtend? Alles kapot gemaakt, geruïneerd door ??? Ja, dat zetten ze er niet bij. Geluk bij een ongeluk is dat ik het grote spandoek van MOS accountants pas de zondagochtend opgehangen heb, wat dus voor vandalisme behoed is gebleven….

Twee maal DNF dus in het laatste weekend van oktober, op de eerste dag van de wintertijdperiode 2012-2013. Mijn raad-de-marathon-tijd facebook-actie is gewonnen door Moniek Bastiaansen, Kees van Haperen en Laura van Haperen. Haar/Zijn auto cq fiets zal, volgens afspraak  worden gereinigd door ondergetekende … Wordt vervolgd…...

Advertisements

ZAL TOCH WEL GOED KOMEN ZEKER?

Vandaag, zondag 21 okt had ik een mooi loopplannetje bedacht voor mezelf. Met in het achterhoofd de hele marathon van Etten-Leur over precies een week, wilde ik 3 x 10 km hardlopen: te voet vanuit thuis naar Rucphen, hier de 10 km van AVR90 op marathontempo meedoen, en dan weer te voet terug naar huis.  Alles in een lekker ontspannen tempo…. 

Maar mijn plannetje is niet helemaal uitgekomen zoals ik wil >>> om 9.15 uur vertrek ik vanuit huis, wind in de rug, temp 10 graden, rugzakje bij, naar Rucphen. Lekker ontspannen, rustig looptempo van 6 min/km. Net voor ik de atletiekbaan van AVR90 oploop, voel ik mijn rechterkuit, net boven de achillespees. Ik snap het niet zo goed want ik heb nog geen snelheid of niks van dat soort training vandaag gedaan. Ik rek, rek en rek nog eens, maar de plek blijft voelbaar. Ik masseer mijn kuit zelf los, doe er wat warmtespul op, kleed me om in wedstrijdkleding en loop naar de startlokatie. Het blijft voelbaar en na een laatste adviesje van Stephan en Huub, besluit ik om vandaag maar niet van start te gaan. Weer terug omkleden in trainingstenue en terug wandelen naar Etten-Leur. Geen risico nemen voor die 42 km van Etten-Leur,  precies over een week. Toch overheerst tijdens dat terugwandelen een min of meer triest gevoel… ik ga niet graag naar een wedstrijd toe om deze dan niet mee te lopen vanwege een opkomende klacht. En, komt het nog wel goed de komende week, is een gedachte die nu door mijn niet bezweette hoofd speelt. Huub belt me ‘s-middags op om te zeggen dat het een verstandige beslissing is geweest . Maar toch, de twijfel blijft….

Aankomende week zal ik dus weinig loopkm’s gaan maken en zal ik het mountainbiken weer wat meer aandacht gaan geven. Er van uit gaande dat de klacht na een weekje niet-lopen verdwenen zal zijn,want die 42 km in Etten-Leur wil ik toch wel verdomd graag op een goede manier uitlopen……

NATTE MAAR GEEN GEKKE KURENLOOP

Buienradar voorspelt niks goeds voor het weekend van 13. Maar voordeel van regenachtig weer is de hoeveelheid zuurstof in de lucht, dat dan weer wel. Deze nieuwe hardloopwedstrijd op de wegwedstrijdkalender, geheel op het terrein vn de kurenpolder, gaat over 6 rondjes van 2.5 km = 15 km. Groot voordeel hiervan is 6 x langs de tijdklok, 6x kijken of je het beoogde tempo aan kunt houden, 6 x drinken pakken, 6 x gefotografeerd worden en 6 x kijken of je vlak blijft lopen. Het rondje zelf gaat over verharde, brede kampeerpaden, tussen caravans door, met hier en daar een klein hoogteverschilletje. Lekker loopje hoor.

Ik vertrek op 4.30min/km, een km-tijd die ik de laatste wedstrijden wel vaker probeer aan te houden. Het volgen van dit schema gaat goed ondanks de gestaag neerplensende regen in de tweede helft van de wedstrijd. Speaker Frans Jacobs noemt telkens mijn naam als ik de finishlokatie passeer dus zo onderhand weet iedere Hankenaar wel dat ik over twee weken de hele marathon van etten-leur ga lopen en dat ik via facebook te volgen ben.

Opvallend detail is dat mijn laatste rondje het snelste rondje is geweest, ik heb dus nog wat over aan het einde. Maar 15 km is HEEEEEEEEEEEEEEEEL iets anders dan 42 km, hoor ik jullie al denken, maar dat weet ik zelf ook wel….. Na afloop loop ik nog een rondje uit, neem ik een superwarme douche van 20 minuten in het tropisch zwemparadijs en blijf ik nog even naar de prijsuitreiking kijken, die gelukkig in het lekker verwarmde plaza gehouden wordt. Voor de marathon heb ik nog een testwedstrijdje te gaan, volgend weekend in Rucphen en dan hoop ik klaar te zijn voor die 42.195 lange meters in Etten-Leur…..

SINGELLOOP BREDA

Afgelopen week is voor mij een emotionele week geweest. Ik heb wel 85 loopkilometers kunnen maken, veelal bewust gelopen op een zachte ondergrond. Mijn linkerhamstring begint een beetje te protesteren als gevolg van de vele loopkm’s , denk ik, vandaar dat ik meestal  bospaden opzoek.

De Singelloop 2012 had ik ingepland als echte testloop. Ik wilde eens zien hoever ik (na al die marathon trainings kilometers) begin oktober zou kunnen komen op een halve marathon maar daags ervoor besloot ik om samen met zwager Richard de halve marathon in Breda te gaan hardlopen.

Een hele mooie wedstrijd is het geworden, we liepen met vieren in MOS-tenue mooi bij elkaar en vlak bij het spanjaarsgat stonden vele tientallen supporters speciaal voor Richard. Na 21.097,5 meters zijn we op de grote Markt van Breda gefinished na 1.45 u ===> een heel vlak gelopen wedstrijd.

Hierna ben ik meteen naar de KMA gegaan, hetgeen ik eigenlijk al jaren na de singelloop doe. De organisatie heeft hier kleedruimtes, douches en een massageteam geregeld, waar ik altijd graag gebruik van maak. Zo ook deze keer. Na een hete douche de stramme beenspieren lekker los laten masseren, voelt heerlijk aan. Tís een soort van beloning na gedane arbeid…..

Maar breda is ook een gezellige stad, vooral na de singelloop. Via een cafe op de havermarkt komen we in de Bommel aan waar een goeie band de honderden aanwezigen amuseert. Lekker effe ontspannen in een cafeetje van de gezelligheid, van een pilske en van een muziekske genieten, dat heeft triatlonnerke ook nodig 🙂